Sonosynteza nanohydroksyapatytu
Hydroksyapatyt (HA lub HAp) jest często stosowaną bioaktywną ceramiką do celów medycznych ze względu na strukturę podobną do materiału kostnego. Wspomagana ultradźwiękami synteza (sonosynteza) hydroksyapatytu jest skuteczną techniką wytwarzania nanostrukturalnego HAp zgodnie z najwyższymi standardami jakości. Metoda ultradźwiękowa umożliwia wytwarzanie nanokrystalicznego HAp, a także modyfikowanych cząstek, np. nanosfer typu rdzeń–powłoka, oraz kompozytów.
Hydroksyapatyt: wszechstronny minerał
W medycynie nanostrukturalny porowaty HAp jest interesującym materiałem do zastosowań w sztucznych kościach. Ze względu na dobrą biokompatybilność w kontakcie z kością oraz skład chemiczny podobny do materiału kostnego porowata ceramika HAp znalazła bardzo szerokie zastosowanie w biomedycynie, w tym w regeneracji tkanki kostnej, proliferacji komórek i dostarczaniu leków.
„W inżynierii tkanki kostnej stosowano go jako materiał wypełniający ubytki kostne i do augmentacji kości, materiał na sztuczne przeszczepy kostne oraz w operacjach rewizyjnych protez. Jego duża powierzchnia właściwa zapewnia doskonałą osteokonduktywność i zdolność do resorpcji, umożliwiając szybkie wrastanie kości.” [Soypan et al. 2007] Dlatego wiele nowoczesnych implantów pokrywa się hydroksylapatytem.
Innym obiecującym zastosowaniem mikrokrystalicznego hydroksylapatytu jest jego wykorzystanie jako suplementu „budującego kości”, o lepszym wchłanianiu w porównaniu z wapniem.
Poza wykorzystaniem jako materiał do naprawy kości i zębów HAp znajduje również zastosowanie w katalizie, produkcji nawozów, jako składnik produktów farmaceutycznych, w chromatografii białek oraz w procesach uzdatniania wody.
Ultradźwięki dużej mocy: efekty i oddziaływanie
Gdy te ekstremalne siły, generowane podczas zapadania się pęcherzyków kawitacyjnych, rozchodzą się w ośrodku poddawanym sonikacji, oddziałują na cząstki i krople – powodując zderzenia między cząstkami, wskutek których materiał stały ulega rozdrobnieniu. W ten sposób uzyskuje się zmniejszenie wielkości cząstek poprzez mielenie, deaglomerację i dyspergowanie. Cząstki można rozdrobnić do rozmiarów submikronowych i nanometrycznych.
Oprócz efektów mechanicznych intensywna sonikacja może wytwarzać wolne rodniki, rozrywać cząsteczki przez ścinanie i aktywować powierzchnie cząstek. Zjawiska te określa się mianem sonochemii.
Sonosynteza
Obróbka ultradźwiękowa zawiesiny prowadzi do uzyskania bardzo drobnych, równomiernie rozmieszczonych cząstek, dzięki czemu powstaje więcej miejsc zarodkowania dla procesu strącania.
Cząstki HAp syntetyzowane przy zastosowaniu ultradźwięków wykazują mniejszy stopień aglomeracji. Mniejszą skłonność do aglomeracji HAp syntetyzowanego ultradźwiękowo potwierdzono np. w analizie FESEM (skaningowa mikroskopia elektronowa z emisją polową) przeprowadzonej przez Poinerna i in. (2009).
Ultradźwięki wspomagają i przyspieszają reakcje chemiczne dzięki kawitacji ultradźwiękowej i jej efektom fizycznym, które bezpośrednio wpływają na morfologię cząstek w fazie wzrostu. Główne korzyści z sonikacji, prowadzącej do przygotowania bardzo drobno zdyspergowanych mieszanin reakcyjnych, to
- 1) zwiększenie szybkości reakcji,
- 2) skrócenie czasu przetwarzania
- 3) ogólna poprawa efektywności wykorzystania energii.
Poinern i in. (2011) opracowali metodę mokrej syntezy chemicznej wykorzystującą tetrahydrat azotanu wapnia (Ca[NO3]2 · 4H2O) i diwodorofosforan potasu (KH2PO4) jako główne reagenty. W celu regulacji wartości pH podczas syntezy dodawano wodorotlenek amonu (NH4OH).
Zastosowanym procesorem ultradźwiękowym był UP50H (50 W, 30 kHz, sonotroda MS7 o średnicy 7 mm) firmy Hielscher Ultrasonics.
Etapy syntezy nano-HAP:
W małej zlewce przygotowano 40 mL roztworu 0,32M Ca(NO3)2 · 4H2O. Następnie doprowadzono pH roztworu do 9,0 za pomocą około 2,5mL NH4OH. Roztwór poddawano sonikacji za pomocą UP50H przy ustawieniu amplitudy na 100% przez 1 godzinę.
Po zakończeniu pierwszej godziny do pierwszego roztworu powoli dodawano kroplami 60 mL roztworu 0,19M [KH2PO4] podczas drugiej godziny oddziaływania ultradźwięków. Podczas mieszania sprawdzano wartość pH i utrzymywano ją na poziomie 9, a stosunek Ca/P utrzymywano na poziomie 1,67. Następnie roztwór filtrowano przez wirowanie (~2000 g), po czym otrzymany biały osad podzielono na kilka próbek do obróbki cieplnej.
Obecność ultradźwięków w procedurze syntezy przed obróbką cieplną ma znaczący wpływ na powstawanie początkowych prekursorów cząstek nano-HAP. Wynika to z powiązania wielkości cząstek z zarodkowaniem i sposobem wzrostu materiału, które z kolei są związane ze stopniem przesycenia w fazie ciekłej.
Ponadto podczas tego procesu syntezy można bezpośrednio wpływać zarówno na wielkość cząstek, jak i ich morfologię. Zwiększenie mocy ultradźwięków od 0 do 50W wykazało, że możliwe jest zmniejszenie wielkości cząstek przed obróbką cieplną.
Zwiększanie mocy ultradźwięków stosowanych do oddziaływania na ciecz wskazywało na powstawanie większej liczby pęcherzyków/zjawisk kawitacyjnych. To z kolei powodowało powstawanie większej liczby miejsc zarodkowania, w wyniku czego cząstki tworzące się wokół tych miejsc były mniejsze. Ponadto cząstki poddawane dłuższemu oddziaływaniu ultradźwięków wykazują mniejszą aglomerację. Późniejsze dane FESEM potwierdziły mniejszą aglomerację cząstek, gdy podczas procesu syntezy stosuje się ultradźwięki.
Cząstki nano-HAp o rozmiarach nanometrycznych i morfologii kulistej wytworzono metodą mokrego strącania chemicznego w obecności ultradźwięków. Stwierdzono, że struktura krystaliczna i morfologia otrzymanych proszków nano-HAP zależały od mocy źródła ultradźwięków oraz zastosowanej późniejszej obróbki cieplnej. Było oczywiste, że obecność ultradźwięków w procesie syntezy sprzyjała reakcjom chemicznym i efektom fizycznym, które następnie prowadziły do otrzymania ultradrobnych proszków nano-HAp po obróbce cieplnej.
- główny nieorganiczny minerał fosforanu wapnia
- wysoka biokompatybilność
- powolna biodegradacja
- osteokonduktywny
- nietoksyczny
- nieimmunogenny
- może być łączony z polimerami i/lub szkłem
- dobra matryca strukturalna do absorpcji innych cząsteczek
- doskonały substytut kości
Sonikator z sondą UP50H
Synteza HAp ultradźwiękową metodą zol–żel
Wspomagana ultradźwiękami metoda zol–żel do syntezy nanostrukturalnych cząstek HAp:
Materiały:
– reagenty: azotan wapnia Ca(NO3)2, wodorofosforan diamonu (NH4)2HPO4, wodorotlenek sodu NaOH ;
– probówka 25 ml
- Rozpuścić Ca(NO3)2 i (NH4)2HPO4 w wodzie destylowanej (stosunek molowy wapnia do fosforu: 1,67)
- Dodać niewielką ilość NaOH do roztworu, aby utrzymać jego pH na poziomie około 10.
- Obróbka ultradźwiękowa za pomocą UP100H (sonotroda MS10, amplituda 100%)
- Syntezy hydrotermalne prowadzono w temperaturze 150°C przez 24 h w piecu elektrycznym.
- Po reakcji krystaliczny HAp można odzyskać przez wirowanie i przemywanie wodą dejonizowaną.
- Analiza otrzymanego nanoproszku HAp metodami mikroskopowymi (SEM, TEM,) i/lub spektroskopowymi (FT-IR). Zsyntetyzowane nanocząstki HAp wykazują wysoką krystaliczność. W zależności od czasu sonikacji można zaobserwować różną morfologię. Dłuższa sonikacja może prowadzić do uzyskania jednorodnych nanoprętów HAp o dużym stosunku długości do średnicy i ultrawysokiej krystaliczności. [por. Manafi et al. 2008]
Modyfikacja HAp
Ze względu na kruchość zastosowanie czystego HAp jest ograniczone. W badaniach materiałowych podjęto wiele prób modyfikacji HAp polimerami, ponieważ naturalna kość jest kompozytem składającym się głównie z nanometrycznych, igłowatych kryształów HAp (stanowiących około 65wt% kości). Wspomagana ultradźwiękami modyfikacja HAp i synteza kompozytów o ulepszonych właściwościach materiałowych oferują liczne możliwości (zobacz kilka przykładów poniżej).
Praktyczne przykłady:
Synteza nano-HAp
Synteza kompozytu żelatyna–hydroksyapatyt (Gel-HAp)
Cały roztwór poddawano sonikacji przez 1h. Wartość pH sprawdzano i przez cały czas utrzymywano na poziomie pH 9, a stosunek Ca/P doprowadzono do 1,67. Filtrację białego osadu przeprowadzono przez wirowanie, uzyskując gęstą zawiesinę. Różne próbki poddawano obróbce cieplnej w piecu rurowym przez 2h w temperaturach 100, 200, 300 i 400°C. W ten sposób otrzymano proszek Gel–HAp w postaci ziarnistej, który zmielono na drobny proszek i scharakteryzowano za pomocą XRD, FE-SEM i FT-IR. Wyniki pokazują, że łagodna sonikacja i obecność żelatyny w fazie wzrostu HAp sprzyjają mniejszej adhezji – prowadząc do uzyskania mniejszych nanocząstek Gel–HAp o regularnym kulistym kształcie. Łagodna sonikacja wspomaga syntezę nanometrycznych cząstek Gel–HAp dzięki efektom homogenizacji ultradźwiękowej. Grupy amidowe i karbonylowe żelatyny następnie przyłączają się do nanocząstek HAp w fazie wzrostu poprzez oddziaływania wspomagane sonochemicznie.
[Brundavanam et al. 2011]
Osadzanie HAp na płytkach tytanowych
HAp pokryty srebrem
Zestaw mieszadła magnetycznego i sonikatora UP400S zastosowano do przygotowania Hap pokrytego srebrem [Ignatev et al 2013]
Nasze urządzenia ultradźwiękowe o dużej mocy są niezawodnymi narzędziami do obróbki cząstek o rozmiarach submikronowych i nanometrycznych. Niezależnie od tego, czy chcesz syntetyzować, dyspergować lub funkcjonalizować cząstki w małych probówkach do celów badawczych, czy potrzebujesz przetwarzać duże objętości zawiesin nanoproszków do produkcji komercyjnej – Hielscher oferuje sonikator odpowiedni do Twoich wymagań!
Homogenizator ultradźwiękowy UP400S
Literatura / źródła
- Brundavanam, R. K.; Jinag, Z.-T., Chapman, P.; Le, X.-T.; Mondinos, N.; Fawcett, D.; Poinern, G. E. J. (2011): Wpływ rozcieńczonej żelatyny na wspomaganą ultradźwiękowo i termicznie syntezę nanohydroksyapatytu. Ultrason. Sonochem. 18, 2011. 697–703.
- Cengiz, B.; Gokce, Y.; Yildiz, N.; Aktas, Z.; Calimli, A. (2008): Synteza i charakterystyka nanocząstek hydroksyapatytu. Colloids and Surfaces A: Physicochem. Eng. Aspects 322; 2008. 29–33.
- Ignatev, M.; Rybak, T.; Colonges, G.; Scharff, W.; Marke, S. (2013): Natryskiwane plazmowo powłoki hydroksyapatytowe z nanocząstkami srebra. Acta Metallurgica Slovaca, 19/1; 2013. 20–29.
- Jevtića, M.; Radulovićc, A.; Ignjatovića, N.; Mitrićb, M.; Uskoković, D. (2009): Kontrolowane formowanie nanosfer typu rdzeń–powłoka z poli(D,L-laktydu-ko-glikolidu)/hydroksyapatytu przy oddziaływaniu ultradźwięków. Acta Biomaterialia 5/ 1; 2009. 208–218.
- Kusrini, E.; Pudjiastuti, A. R.; Astutiningsih, S.; Harjanto, S. (2012): Przygotowanie hydroksyapatytu z kości bydlęcej metodami łączącymi ultradźwięki i suszenie rozpyłowe. Międzynarodowa Konferencja Nauk Chemicznych, Biochemicznych i Środowiskowych (ICBEE’2012), Singapur, December 14–15, 2012.
- Manafi, S.; Badiee, S.H. (2008): Wpływ ultradźwięków na krystaliczność nanohydroksyapatytu otrzymywanego metodą mokrej syntezy chemicznej. Ir J Pharma Sci 4/2; 2008. 163–168
- Ozhukil Kollatha, V.; Chenc, Q.; Clossetb, R.; Luytena, J.; Trainab, K.; Mullensa, S.; Boccaccinic, A. R.; Clootsb, R. (2013): Elektroforetyczne osadzanie hydroksyapatytu na tytanie przy prądzie przemiennym i stałym. Journal of the European Ceramic Society 33; 2013. 2715–2721.
- Poinern, G.E.J.; Brundavanam, R.K.; Thi Le, X.; Fawcett, D. (2012): Właściwości mechaniczne porowatej ceramiki otrzymanej z proszku hydroksyapatytowego złożonego z cząstek o rozmiarze 30 nm, przeznaczonej do potencjalnych zastosowań w inżynierii tkanek twardych. American Journal of Biomedical Engineering 2/6; 2012. 278–286.
- Poinern, G.J.E.; Brundavanam, R.; Thi Le, X.; Djordjevic, S.; Prokic, M.; Fawcett, D. (2011): Wpływ temperatury i ultradźwięków na powstawanie bioceramiki hydroksyapatytowej w skali nanometrycznej. International Journal of Nanomedicine 6; 2011. 2083–2095.
- Poinern, G.J.E.; Brundavanam, R.K.; Mondinos, N.; Jiang, Z.-T. (2009): Synteza i charakterystyka nanohydroksyapatytu metodą wspomaganą ultradźwiękami. Ultrasonics Sonochemistry, 16 /4; 2009. 469–474.
- Soypan, I.; Mel, M.; Ramesh, S.; Khalid, K.A: (2007): Porowaty hydroksyapatyt do zastosowań w sztucznych kościach. Science and Technology of Advanced Materials 8. 2007. 116.
- Suslick, K. S. (1998): Encyklopedia technologii chemicznej Kirk-Othmer; wyd. 4. J. Wiley & Sons: Nowy Jork, tom 26, 1998. 517–541.
Urządzenie ultradźwiękowe UIP1500hd z reaktorem przepływowym

