Synteza hydrożeli nanokompozytowych z wykorzystaniem ultradźwięków
Hydrożele nanokompozytowe, czyli nanożele, to wielofunkcyjne struktury 3D o wysokiej skuteczności jako nośniki leków i systemy dostarczania leków o kontrolowanym uwalnianiu. Ultradźwięki wspomagają dyspergowanie polimerowych cząstek hydrożelu o rozmiarach nanometrycznych, a także późniejsze włączanie/wbudowywanie nanocząstek w te struktury polimerowe.
Ultradźwiękowa synteza nanożeli
Hydrożele nanokompozytowe są trójwymiarowymi strukturami materiałowymi, które można projektować tak, aby wykazywały określone cechy, co czyni je skutecznymi nośnikami leków i systemami dostarczania leków o kontrolowanym uwalnianiu. Ultradźwięki wspomagają syntezę funkcjonalizowanych cząstek o rozmiarach nanometrycznych, a także późniejsze włączanie/wbudowywanie nanocząstek w trójwymiarowe struktury polimerowe. Ponieważ nanożele syntetyzowane ultradźwiękowo mogą zamykać związki bioaktywne wewnątrz swojego nanometrycznego rdzenia, te hydrożele o rozmiarach nanometrycznych oferują znakomite właściwości funkcjonalne.
Nanożele są wodnymi dyspersjami nanocząstek hydrożelu, które są fizycznie lub chemicznie usieciowane w postaci hydrofilowej sieci polimerowej. Ponieważ ultradźwięki o wysokiej wydajności są bardzo skuteczne w wytwarzaniu nanodyspersji, sonikatory z sonotrodą są kluczowym narzędziem do szybkiej i niezawodnej produkcji nanożeli o doskonałych właściwościach funkcjonalnych.
Sonikator UIP1000hdT ze szklanym reaktorem do syntezy hydrożeli nanokompozytowych
Właściwości funkcjonalne nanożeli wytwarzanych ultradźwiękowo
- doskonała stabilność koloidalna i duża powierzchnia właściwa
- mogą być gęsto wypełnione nanocząstkami
- umożliwiają łączenie twardych i miękkich cząstek w hybrydowym nanożelu typu rdzeń/powłoka
- wysoki potencjał uwodnienia
- zwiększanie biodostępności
- duża zdolność do pęcznienia / zmniejszania objętości po spęcznieniu
Nanożele syntetyzowane ultradźwiękowo są wykorzystywane w licznych zastosowaniach i branżach, np.
- w zastosowaniach farmaceutycznych i medycznych: np. jako nośnik leków, żel przeciwbakteryjny, przeciwbakteryjny opatrunek na rany
- w biochemii i biomedycynie do dostarczania genów
- jako adsorbent/biosorbent w zastosowaniach chemicznych i środowiskowych
- w inżynierii tkankowej, ponieważ hydrożele mogą naśladować właściwości fizyczne, chemiczne, elektryczne i biologiczne wielu naturalnych tkanek
Studium przypadku: synteza nanożelu cynkowego metodą sonochemiczną
Hybrydowe nanocząstki ZnO można stabilizować w żelu Carbopol za pomocą prostego procesu ultradźwiękowego: sonikacja służy do wywołania wytrącania nanocząstek cynku, które następnie są ultradźwiękowo sieciowane z Carbopol w celu utworzenia nanohydrożelu.
Ismail et al. (2021) wytrącili nanocząstki tlenku cynku prostą metodą sonochemiczną. (Protokół sonochemicznej syntezy nanocząstek ZnO można znaleźć tutaj).
Następnie nanocząstki wykorzystano do syntezy nanożelu ZnO. W tym celu wytworzone nanocząstki ZnO przepłukano wodą podwójnie dejonizowaną. 0,5 g Carbopol 940 rozpuszczono w 300 mL wody podwójnie dejonizowanej, po czym dodano świeżo przemyte nanocząstki ZnO. Ponieważ Carbopol ma z natury odczyn kwaśny, roztwór wymaga neutralizacji wartości pH, w przeciwnym razie nie uległby zagęszczeniu. Dlatego mieszaninę poddawano ciągłej sonikacji przy użyciu sonikatora Hielscher UP400S przy amplitudzie 95 i cyklu 95% przez 1 h. Następnie dodawano kroplami 50 mL trimetyloaminy (TEA) jako środka neutralizującego (podnoszącego pH do 7) przy ciągłej sonikacji, aż do utworzenia białego żelu ZnO. Zagęszczanie Carbopol rozpoczynało się, gdy pH było zbliżone do obojętnego pH.
Zespół badawczy wyjaśnia nadzwyczaj korzystny wpływ ultradźwięków na tworzenie nanożelu nasileniem oddziaływań między cząstkami. Wywołany ultradźwiękami ruch cząsteczkowy składników mieszaniny reakcyjnej intensyfikuje proces zagęszczania wspomagany przez oddziaływania polimer–rozpuszczalnik. Ponadto sonikacja wspomaga rozpuszczanie Carbopol. Dodatkowo oddziaływanie fal ultradźwiękowych nasila interakcje polimer–nanocząstki ZnO i poprawia właściwości lepkosprężyste przygotowanego hybrydowego żelu nanocząstkowego Carbopol/ZnO.
Powyższy schemat blokowy przedstawia syntezę nanocząstek ZnO i hybrydowego żelu nanocząstkowego Carbopol/ZnO. W badaniu sonikator UP400St wykorzystano do wytrącania nanocząstek ZnO i tworzenia nanożelu. (na podstawie Ismail et al., 2021)
Studium przypadku: ultradźwiękowe przygotowanie nanożelu poli(kwasu metakrylowego)/montmorylonitu (PMA/nMMT)
Khan et al. (2020) wykazali skuteczną syntezę hydrożelu nanokompozytowego poli(kwasu metakrylowego)/montmorylonitu (PMA/nMMT) poprzez wspomaganą ultradźwiękami polimeryzację redoks. W typowej procedurze 1,0 g nMMT dyspergowano w 50 mL wody destylowanej przy użyciu ultradźwięków przez 2 h, aby uzyskać jednorodną dyspersję. Sonikacja poprawia dyspergowanie minerału ilastego, co prowadzi do poprawy właściwości mechanicznych i zdolności adsorpcyjnej hydrożeli. Monomer kwasu metakrylowego (30 mL) dodawano kroplami do zawiesiny. Do mieszaniny dodano inicjator, nadsiarczan amonu (APS) (0,1 M), a następnie 1,0 mL przyspieszacza TEMED. Dyspersję intensywnie mieszano przez 4 h w temperaturze 50°C przy użyciu mieszadła magnetycznego. Uzyskaną lepką masę przemyto acetonem i suszono przez 48 h w temperaturze 70°C w suszarce. Powstały produkt zmielono i przechowywano w szklanej butelce. Różne żele nanokompozytowe syntetyzowano, zmieniając ilość nMMT na 0,5, 1,0, 1,5 i 2,0 g. Hydrożele nanokompozytowe przygotowane z użyciem 1,0 g nMMT wykazały lepsze wyniki adsorpcji niż pozostałe kompozyty i dlatego wykorzystano je do dalszych badań adsorpcji.
Mikrofotografie SEM-EDX po prawej stronie przedstawiają analizę pierwiastkową i strukturalną nanożeli obejmujących montmorylonit (MMT), nanomontmorylonit (nMMT), poli(kwas metakrylowy)/nanomontmorylonit (PMA/nMMT) oraz PMA/nMMT zawierający amoksycylinę (AMX) i diklofenak (DF). Mikrofotografie SEM wykonane przy powiększeniu 1,00 KX wraz z analizą EDX następujących materiałów:
- montmorylonitu (MMT),
- nanomontmorylonitu (nMMT),
- poli(kwasu metakrylowego)/nanomontmorylonitu (PMA/nMMT),
- oraz PMA/nMMT zawierającego amoksycylinę (AMX) i diklofenak (DF).
Zaobserwowano, że surowy MMT ma warstwową strukturę płytkową, w której widoczne są większe ziarna. Po modyfikacji płytki MMT ulegają eksfoliacji do drobnych cząstek, co może być spowodowane usunięciem Si2+ i Al3+ z pozycji oktaedrycznych. Widmo EDX nMMT wykazuje wysoki udział procentowy węgla, co może wynikać przede wszystkim z zastosowanego do modyfikacji środka powierzchniowo czynnego, ponieważ głównym składnikiem CTAB (C19H42BrN) jest węgiel (84%). PMA/nMMT wykazuje spójną i niemal współciągłą strukturę. Ponadto nie są widoczne żadne pory, co wskazuje na całkowitą eksfoliację nMMT w matrycy PMA. Po sorpcji cząsteczek farmaceutyków, amoksycyliny (AMX) i diklofenaku (DF), obserwuje się zmiany morfologii PMA/nMMT. Powierzchnia staje się asymetryczna, a jej tekstura bardziej chropowata.
Zastosowanie i właściwości funkcjonalne hydrożeli o rozmiarach nanometrycznych na bazie minerałów ilastych: nanokompozyty hydrożelowe na bazie minerałów ilastych są postrzegane jako potencjalne superadsorbenty do wychwytywania nieorganicznych i/lub organicznych zanieczyszczeń z roztworu wodnego dzięki połączeniu cech zarówno minerałów ilastych, jak i polimerów, takich jak biodegradowalność, biokompatybilność, opłacalność ekonomiczna, obfitość występowania, duża powierzchnia właściwa, trójwymiarowa sieć oraz zdolność do pęcznienia / zmniejszania objętości po spęcznieniu.
(por. Khan et al., 2020)
Sonikatory o wysokiej wydajności do produkcji hydrożeli i nanożeli
Sonikatory o wysokiej wydajności do produkcji hydrożeli i nanożeli
Hielscher Ultrasonics produkuje wysokowydajne urządzenia ultradźwiękowe do syntezy hydrożeli i nanożeli o doskonałych właściwościach funkcjonalnych. Od małych i średnich sonikatorów do prac badawczo-rozwojowych i pilotażowych po systemy przemysłowe do komercyjnej produkcji hydrożeli w trybie ciągłym – Hielscher Ultrasonics oferuje odpowiedni procesor ultradźwiękowy spełniający wymagania dotyczące produkcji hydrożeli / nanożeli.
- wysoka wydajność
- najnowocześniejsza technologia
- niezawodność i wytrzymałość
- praca okresowa i w linii procesowej
- do każdej objętości
- inteligentne oprogramowanie
- inteligentne funkcje (np. rejestrowanie danych)
- łatwa i bezpieczna obsługa
- niewielkie wymagania konserwacyjne
- CIP (czyszczenie na miejscu)
Poniższa tabela przedstawia orientacyjną wydajność przetwarzania naszych sonikatorów:
| Objętość partii | Natężenie przepływu | Zalecane urządzenia |
|---|---|---|
| 1 do 500mL | 10 do 200mL/min | UP100H |
| 10 do 2000mL | 20 do 400mL/min | UP200Ht, UP400St |
| 0,1 do 20L | 0,2 do 4L/min | UIP2000hdT |
| 10 do 100L | 2 do 10L/min | UIP4000hdT |
| 15 do 150L | 3 do 15L/min | UIP6000hdT |
| nie dotyczy | 10 do 100L/min | UIP16000 |
| nie dotyczy | większe | zespół urządzeń UIP16000 |
Skontaktuj się z nami! / Zapytaj nas!
(Badanie i film: Rutgeerts et al., 2019)
Literatura / Źródła
- Ismail, S.H.; Hamdy, A.; Ismail, T.A.; Mahboub, H.H.; Mahmoud, W.H.; Daoush, W.M. (2021): Synthesis and Characterization of Antibacterial Carbopol/ZnO Hybrid Nanoparticles Gel. Crystals 2021, 11, 1092.
- Khan, Suhail; Fuzail Siddiqui, Mohammad; Khan, Tabrez Alam (2020): Synthesis of poly(methacrylic acid)/montmorillonite hydrogel nanocomposite for efficient adsorption of Amoxicillin and Diclofenac from aqueous environment: Kinetic, isotherm, reusability, and thermodynamic investigations. ACS Omega. 5, 2020. 2843–2855.
- Rutgeerts, Laurens A. J.; Soultan, Al Halifa; Subramani, Ramesh; Toprakhisar, Burak; Ramon, Herman; Paderes, Monissa C.; De Borggraeve, Wim M.; Patterson, Jennifer (2019): Robust scalable synthesis of a bis-urea derivative forming thixotropic and cytocompatible supramolecular hydrogels. Chemical Communications Issue 51, 2019.
Warto wiedzieć
Protokół sonochemicznej syntezy nanocząstek ZnO
Nanocząstki ZnO syntetyzowano metodą strącania chemicznego pod wpływem oddziaływania ultradźwięków. W typowej procedurze stosowano dwuwodny octan cynku (Zn(CH3COO)2·2H2O) jako prekursor oraz roztwór amoniaku o stężeniu 30–33% (NH3) w roztworze wodnym (NH4OH) jako środek redukujący. Nanocząstki ZnO wytwarzano przez rozpuszczenie odpowiedniej ilości octanu cynku w 100 mL wody dejonizowanej w celu uzyskania roztworu jonów cynku o stężeniu 0,1 M. Następnie roztwór jonów cynku poddano oddziaływaniu fal ultradźwiękowych przy użyciu Hielscher UP400S (400 W, 24 kHz, Berlin, Niemcy) przy amplitudzie 79% i cyklu 0,76 przez 5 min w temperaturze 40 ◦C. Następnie roztwór amoniaku dodawano kroplami do roztworu jonów cynku pod wpływem fal ultradźwiękowych. Po kilku chwilach nanocząstki ZnO zaczęły się wytrącać i rosnąć, a roztwór amoniaku dodawano nieprzerwanie aż do całkowitego wytrącenia nanocząstek ZnO.
Uzyskane nanocząstki ZnO kilkakrotnie przemyto wodą dejonizowaną i pozostawiono do sedymentacji. Następnie otrzymany osad suszono w temperaturze pokojowej.
(Ismail et al., 2021)
Czym są nanożele?
Nanożele, czyli hydrożele nanokompozytowe, to rodzaj hydrożelu zawierającego w swojej strukturze nanocząstki, zwykle o rozmiarach w zakresie 1–100 nanometrów. Nanocząstki te mogą być organiczne, nieorganiczne lub stanowić połączenie obu tych rodzajów.
Nanożele powstają w procesie zwanym sieciowaniem, który polega na chemicznym łączeniu łańcuchów polimerowych w celu utworzenia trójwymiarowej sieci. Ponieważ tworzenie hydrożeli i nanożeli wymaga dokładnego mieszania w celu uwodnienia struktury polimerowej, wspomagania sieciowania i wbudowania nanocząstek, obróbka ultradźwiękowa jest wysoce skuteczną techniką produkcji hydrożeli i nanożeli. Sieci hydrożeli i nanożeli są zdolne do pochłaniania dużych ilości wody, dzięki czemu nanożele są silnie uwodnione, a zatem nadają się do szerokiego zakresu zastosowań, takich jak dostarczanie leków, inżynieria tkankowa i biosensory.
Hydrożele nanożelowe zazwyczaj składają się z nanocząstek, takich jak cząstki krzemionki lub polimeru, rozproszonych w całej matrycy hydrożelowej. Nanocząstki te można syntetyzować różnymi metodami, w tym przez polimeryzację emulsyjną, polimeryzację w emulsji odwrotnej i syntezę zol–żel. Mieszanie ultradźwiękowe przynosi znaczne korzyści w tych procesach polimeryzacji i syntezy zol–żel.
Hydrożele nanokompozytowe składają się natomiast z połączenia hydrożelu i nanonapełniacza, takiego jak minerał ilasty lub tlenek grafenu. Dodatek nanonapełniacza może poprawić właściwości mechaniczne i fizyczne hydrożelu, takie jak sztywność, wytrzymałość na rozciąganie i odporność na pękanie. W tym przypadku duże możliwości dyspergowania za pomocą sonikacji ułatwiają równomierne i stabilne rozprowadzenie nanocząstek w matrycy hydrożelowej.
Ogólnie hydrożele nanożelowe i nanokompozytowe mają szeroki zakres potencjalnych zastosowań w takich dziedzinach jak biomedycyna, remediacja środowiska i magazynowanie energii dzięki swoim wyjątkowym właściwościom i funkcjonalnościom.
Zastosowania nanożelu w leczeniu
| Rodzaj nanożelu | Lek | Choroba | Działanie | Źródła |
| Nanożele PAMA-DMMA | Doksorubicyna | Nowotwór | Wzrost szybkości uwalniania wraz ze spadkiem wartości pH. Wyższa cytotoksyczność przy pH 6,8 w badaniach żywotności komórek | Du et al. (2010) |
| Nanożele na bazie chitozanu dekorowane hialuronianem | Fotouczulacze, takie jak tetrasulfonian tetrafenyloporfiryny (TPPS4), tetrakarboksylan tetrafenylochloryny (TPCC4) i chloryna e6 (Ce6) | Choroby reumatyczne | Szybko wychwytywane (4 h) przez makrofagi i gromadzone w ich cytoplazmie i organellach | Schmitt et al. (2010) |
| Nanocząstki PCEC w hydrożelach Pluronic | Lidokaina | Znieczulenie miejscowe | Wywoływały długotrwałe znieczulenie nasiękowe trwające około 360 min | Yin et al. (2009) |
| Nanocząstka poli(kwasu mlekowego-co-glikolowego) i chitozanu zdyspergowana w żelu HPMC i Carbopol | Spantide II | Alergiczne kontaktowe zapalenie skóry i inne choroby zapalne skóry | Nanożel zwiększa potencjał przezskórnego dostarczania spantide II | Punit et al. (2012) |
| Nanożele poliwinylopirolidonu–poli(kwasu akrylowego) (PVP/PAAc) wrażliwe na pH | Pilokarpina | Utrzymują odpowiednie stężenie pilokarpiny w miejscu działania przez dłuższy czas | Abd El-Rehim et al. (2013) | |
| Usieciowane poli(glikol etylenowy) i polietylenoimina | Oligonukleotydy | Choroby neurodegeneracyjne | Skutecznie transportowane przez barierę krew–mózg (BBB). Skuteczność transportu wzrasta jeszcze bardziej, gdy powierzchnia nanożelu jest modyfikowana transferyną lub insuliną | Vinogradov et al. (2004) |
| Nanożele pullulanu zawierającego cholesterol | Rekombinowana mysia interleukina-12 | Immunoterapia nowotworów | Nanożel o przedłużonym uwalnianiu | Farhana et al. (2013) |
| Poli(N-izopropyloakrylamid) i chitozan | Leczenie nowotworów hipertermią i ukierunkowane dostarczanie leków | Termowrażliwe, modalizowane magnetycznie | Farhana et al. (2013) | |
| Usieciowana rozgałęziona sieć polietylenoiminy i PEG – nanożel polipleksowy | Fludarabina | Nowotwór | Zwiększona aktywność i zmniejszona cytotoksyczność | Farhana et al. (2013) |
| Biokompatybilny nanożel pullulanu zawierającego cholesterol | Jako sztuczny chaperon | Leczenie choroby Alzheimera | Hamują agregację białka amyloidowego β | Ikeda et al. (2006) |
| Nanożel DNA z fotosieciowaniem | Materiał genetyczny | Terapia genowa | Kontrolowane dostarczanie plazmidowego DNA | Lee et al. (2009) |
| Hybrydowy żel nanocząstkowy Carbopol/tlenek cynku (ZnO) | Nanocząstki ZnO | Aktywność przeciwbakteryjna, inhibitor bakterii | Ismail et al. (2021) |
Tabela na podstawie Swarnali et al., 2017
Hielscher Ultrasonics produkuje wysokowydajne homogenizatory ultradźwiękowe od skali laboratoryjnej do skali przemysłowej.

