Reaktory ze złożem stałym intensyfikowane ultradźwiękami
Sonikacja może usprawniać reakcje katalityczne w reaktorach ze złożem stałym, głównie poprzez intensyfikację przenoszenia masy wokół wypełnionego złoża katalizatora i w jego wnętrzu. Ponadto sonikacja usuwa warstwy pasywacyjne i osady z powierzchni katalizatora, dzięki czemu stale go regeneruje.
Jak sonikacja usprawnia katalizę w złożu stałym
W reaktorze ze złożem stałym cząstki katalizatora pozostają nieruchome, podczas gdy ciekłe, gazowe lub wielofazowe reagenty przepływają przez złoże. Efektywność reakcji jest często ograniczana przez zewnętrzne przenoszenie masy, dyfuzję w porach, powstawanie kanałów przepływowych, osadzanie się zanieczyszczeń i gradienty wymiany ciepła. Ultradźwięki mogą zmniejszać kilka z tych ograniczeń poprzez wytwarzanie kawitacji akustycznej, mikroprzepływów, sił ścinających i oscylacji ciśnienia.
Sonikator UIP2000hdT zintegrowany z reaktorem ze złożem stałym
Kluczowe efekty intensyfikacji ultradźwiękowej reakcji w złożu stałym
- Usprawnione zewnętrzne przenoszenie masy: Mikroprzepływy ultradźwiękowe zmniejszają grubość nieruchomej warstwy granicznej wokół cząstek katalizatora, umożliwiając reagentom skuteczniejsze docieranie do miejsc aktywnych.
- Zwiększona dostępność porów: Wahania ciśnienia wywołane kawitacją i ruch cieczy mogą usprawniać wnikanie reagentów do porów katalizatora oraz usuwanie produktów z porów.
- Ograniczenie osadzania się zanieczyszczeń i pasywacji: Sonikacja może pomagać w usuwaniu osadów, błon polimerowych, prekursorów koksu lub innych warstw pasywacyjnych z powierzchni katalizatorów, utrzymując ich aktywność katalityczną przez dłuższy czas.
- Ograniczenie powstawania kanałów przepływowych w złożach wypełnionych: W badaniach mikrozłóż wypełnionych wykazano, że ultradźwięki modyfikują charakter przepływu i zmniejszają dyspersję, pomagając zbliżyć przepływ w reaktorze do idealnego przepływu tłokowego.
- Usprawniona wymiana ciepła: Przepływ akustyczny i turbulencje usprawniają lokalne odprowadzanie ciepła, ograniczając występowanie gorących punktów lub zimnych stref w złożu katalizatora.
- Wyższy stopień konwersji i większa wydajność: Poprawiając przenoszenie masy i dostępność katalizatora, sonikacja może zwiększać szybkość reakcji, stopień konwersji i wydajność produktu, szczególnie gdy reakcja jest ograniczana przez transport, a nie wyłącznie przez kinetykę.
Lepszy kontakt między cieczą a ciałem stałym: Ultradźwięki sprzyjają lepszemu zwilżaniu cząstek katalizatora, co jest szczególnie przydatne w układach ze złożem zraszanym, złożem stałym zasilanym zawiesiną lub złożem stałym pracującym w fazie ciekłej.
Jak sonikacja usprawnia katalizę w złożu stałym?
Głównym mechanizmem jest kawitacja akustyczna: fale ultradźwiękowe wytwarzają mikroskopijne pęcherzyki, które rosną i gwałtownie zapadają się. Ich zapadanie się generuje lokalne ścinanie, mikrostrugi, fale uderzeniowe i intensywne mieszanie. W pobliżu powierzchni katalizatora efekty te mogą oczyszczać, aktywować i odnawiać granicę faz ciało stałe–ciecz. Przeglądy dotyczące sonokatalizy opisują to jako synergię między ultradźwiękami a katalizatorami stałymi, obejmującą usprawnioną wymianę ciepła, przenoszenie masy oraz lokalne efekty na powierzchniach katalitycznych.
Sonikacja przynosi największe korzyści, gdy reakcję w złożu stałym utrudniają:
- powolna dyfuzja do porów katalizatora,
- słabe zwilżanie cząstek katalizatora,
- gromadzenie się produktów wewnątrz porów,
- osadzanie się zanieczyszczeń lub pasywacja powierzchni,
- kinetyka ograniczana przez przenoszenie masy,
- nierównomierny rozkład przepływu wielofazowego,
- powstawanie kanałów przepływowych w złożu wypełnionym.
Katalizatory w złożu stałym
Złoża stałe (czasami nazywane również złożami wypełnionymi) są zwykle wypełniane granulkami katalizatora o średnicach 1–5mm. Można je umieszczać w reaktorze w postaci pojedynczego złoża, oddzielnych powłok lub w rurach. Katalizatory są przeważnie oparte na metalach takich jak nikiel, miedź, osm, platyna i rod.
Wpływ ultradźwięków dużej mocy na heterogeniczne reakcje chemiczne jest dobrze znany i szeroko wykorzystywany w przemysłowych procesach katalitycznych. Reakcje katalityczne w reaktorze ze złożem stałym również korzystają z sonikacji. Oddziaływanie ultradźwięków na katalizator w złożu stałym wytwarza wysoce reaktywne powierzchnie, zwiększa transport masy między fazą ciekłą (reagentami) a katalizatorem oraz usuwa z powierzchni powłoki pasywacyjne (np. warstwy tlenków).
- Większa efektywność
- Zwiększona reaktywność
- Zwiększona szybkość konwersji
- Wyższa wydajność
- Recykling katalizatora
Ultradźwiękowa intensyfikacja reakcji katalitycznych
Mieszanie i wzbudzanie ruchu za pomocą ultradźwięków poprawia kontakt między cząstkami reagenta i katalizatora, wytwarza wysoce reaktywne powierzchnie oraz inicjuje i/lub intensyfikuje reakcję chemiczną.
Ultradźwiękowe przygotowanie katalizatora może powodować zmiany w przebiegu krystalizacji, dyspersji / deaglomeracji i właściwościach powierzchni. Ponadto na właściwości wcześniej uformowanych katalizatorów można wpływać poprzez usuwanie pasywacyjnych warstw powierzchniowych, lepszą dyspersję i zwiększanie przenoszenia masy.
Przykłady reakcji usprawnianych ultradźwiękami
- Ultradźwiękowa obróbka wstępna katalizatora Ni do reakcji uwodornienia
- Sonikacja katalizatora Ni Raneya z kwasem winowym prowadzi do bardzo wysokiej enancjoselektywności
- Katalizatory Fischera-Tropscha syntetyzowane ultradźwiękowo
- Amorficzne katalizatory proszkowe poddawane obróbce sonochemicznej w celu zwiększenia reaktywności
- Sonosynteza amorficznych proszków metali
Ultradźwiękowy odzysk katalizatorów
Katalizatory stałe w reaktorach ze złożem stałym są powszechnie stosowane w postaci kulistych ziaren, granulek, wytłoczek lub cząstek cylindrycznych. Podczas reakcji chemicznych powierzchnia katalizatora może ulegać pasywacji przez warstwę osadów, co z czasem prowadzi do stopniowej utraty aktywności katalitycznej i/lub selektywności.
Czas dezaktywacji katalizatora jest bardzo zróżnicowany. Na przykład dezaktywacja katalizatora krakingu może następować w ciągu kilku sekund, podczas gdy katalizator żelazowy stosowany w syntezie amoniaku może pozostawać aktywny przez 5–10 lat. Niemniej jednak dezaktywację katalizatora obserwuje się w niemal wszystkich procesach katalitycznych. Chociaż mogą występować różne mechanizmy dezaktywacji – w tym degradacja chemiczna, mechaniczna i termiczna – osadzanie się zanieczyszczeń jest jedną z najczęstszych przyczyn utraty aktywności katalizatora.
Osadzanie się zanieczyszczeń oznacza fizyczne odkładanie się substancji z fazy płynnej na powierzchni katalizatora i wewnątrz jego porów. Osady te blokują miejsca reaktywne, ograniczają dostępność porów i zmniejszają kontakt między reagentami a aktywną powierzchnią katalizatora. Zanieczyszczanie katalizatora koksem lub osadami węglowymi jest często procesem szybkim; jednak w wielu przypadkach można je częściowo lub całkowicie odwrócić poprzez regenerację ultradźwiękową.
Kawitacja ultradźwiękowa jest skuteczną metodą usuwania pasywacyjnych warstw osadów z powierzchni katalizatorów. Podczas sonikacji ultradźwięki o wysokiej intensywności wytwarzają pęcherzyki kawitacyjne w ciekłym ośrodku. Ich zapadanie się generuje lokalne siły ścinające, mikrostrugi, fale uderzeniowe i intensywne mikromieszanie. Efekty te pomagają odrywać pozostałości osadów od powierzchni katalizatora, ponownie otwierać zablokowane pory i przywracać dostęp do miejsc aktywnych.
Ultradźwiękowy odzysk katalizatorów zazwyczaj polega na rozproszeniu cząstek katalizatora w cieczy, takiej jak woda dejonizowana lub odpowiedni rozpuszczalnik, oraz poddaniu zawiesiny kontrolowanej obróbce ultradźwiękowej. Proces ten może usuwać pozostałości osadów z różnych materiałów katalitycznych, w tym katalizatorów platynowych na włóknach krzemionkowych, katalizatorów niklowych i innych katalizatorów metalicznych na nośnikach. W rezultacie sonikacja może przyczyniać się do regeneracji katalizatora, wydłużenia jego żywotności i poprawy zrównoważonego charakteru procesu.
Kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej o ultradźwiękowej regeneracji zużytych katalizatorów!
Sonikatory do integracji z reaktorami chemicznymi
Hielscher Ultrasonics oferuje różne procesory ultradźwiękowe i ich warianty do integracji ultradźwięków dużej mocy z reaktorami ze złożem stałym. Dostępne są różne systemy ultradźwiękowe do montażu w reaktorach ze złożem stałym. W przypadku bardziej złożonych typów reaktorów oferujemy dostosowane do indywidualnych potrzeb ultradźwiękowe rozwiązania.
Dowiedz się, jak sonikacja usprawnia reakcje chemiczne w reaktorach o różnych konstrukcjach!
Aby przetestować wpływ sonikacji na swoją reakcję chemiczną, zapraszamy do naszego laboratorium procesów ultradźwiękowych i centrum technicznego w Teltow!
Skontaktuj się z nami już dziś! Chętnie omówimy z Tobą ultradźwiękową intensyfikację Twojego procesu chemicznego!
Poniższa tabela przedstawia orientacyjną wydajność przetwarzania sonikatorów Hielscher:
- Uwodornienie
- Alcylation
- Cyjanowanie
- Eteryfikacja
- Estryfikacja
- Polimeryzacja
- Allilowanie
- Bromowanie
(np. katalizatory Zieglera-Natty, metaloceny)
Literatura / Źródła
- Francisco J. Navarro-Brull; Andrew R. Teixeira; Jisong Zhang; Roberto Gómez; Klavs F. Jensen (2018): Reduction of Dispersion in Ultrasonically-Enhanced Micropacked Beds. Industrial & Engineering Chemistry Research 57, 1; 2018. 122–128.
- Yasuo Tanaka (2002): A dual purpose packed-bed reactor for biogas scrubbing and methane-dependent water quality improvement applying to a wastewater treatment system consisting of UASB reactor and trickling filter. Bioresource Technology, Volume 84, Issue 1, 2002. 21-28.
- Argyle, M.D.; Bartholomew, C.H. (2015): Heterogeneous Catalyst Deactivation and Regeneration: A Review. Catalysts 2015, 5, 145-269.
- Oza, R.; Patel, S. (2012): Recovery of Nickel from Spent Ni/Al2O3 Catalysts using Acid Leaching, Chelation and Ultrasonication. Research Journal of Recent Sciences Vol. 1; 2012. 434-443.
- Sana, S.; Rajanna, K.Ch.; Reddy, K.R.; Bhooshan, M.; Venkateswarlu, M.; Kumar, M.S.; Uppalaiah, K. (2012): Ultrasonically Assisted Regioselective Nitration of Aromatic Compounds in Presence of Certain Group V and VI Metal Salts. Green and Sustainable Chemistry, 2012, 2, 97-111.
- Suslick, K. S.; Skrabalak, S. E. (2008): „Sonocatalysis” In: Handbook of Heterogeneous Catalysis, vol. 4; Ertl, G.; Knözinger, H.; Schüth, F.; Weitkamp, J., (Eds.). Wiley-VCH: Weinheim, 2008. 2006-2017.
Warto wiedzieć
Czym jest kawitacja ultradźwiękowa?
Kawitacja ultradźwiękowa to powstawanie, wzrost i gwałtowne zapadanie się mikroskopijnych pęcherzyków pary lub gazu w cieczy poddanej działaniu ultradźwięków o wysokiej intensywności. Podczas zapadania się pęcherzyków przez bardzo krótki czas mogą występować ekstremalne warunki lokalne, obejmujące wysoką temperaturę, wysokie ciśnienie, fale uderzeniowe, mikrostrugi i intensywne siły ścinające.
Czym jest sonochemia?
Sonochemia polega na wykorzystaniu tych efektów kawitacji ultradźwiękowej do inicjowania, przyspieszania lub modyfikowania procesów chemicznych i fizykochemicznych. Ma szczególne znaczenie w układach w fazie ciekłej, ponieważ kawitacja intensyfikuje mieszanie, przenoszenie masy, emulgowanie, dyspersję cząstek, oczyszczanie powierzchni katalizatorów, a w niektórych przypadkach również powstawanie rodników. W rezultacie sonochemia jest wykorzystywana do intensyfikacji reakcji i procesów takich jak kataliza heterogeniczna, utlenianie, ekstrakcja, polimeryzacja, krystalizacja i synteza nanomateriałów.
Czym jest heterogeniczna reakcja katalityczna?
W chemii kataliza heterogeniczna oznacza rodzaj reakcji katalitycznej, w której katalizator i reagenty znajdują się w różnych fazach. W kontekście chemii heterogenicznej pojęcie fazy służy nie tylko do rozróżniania ciał stałych, cieczy i gazów, ale odnosi się również do niemieszających się cieczy, np. oleju i wody.
Podczas reakcji heterogenicznej jeden lub więcej reagentów ulega przemianie chemicznej na granicy faz, np. na powierzchni stałego katalizatora.
Szybkość reakcji zależy od stężenia reagentów, wielkości cząstek, temperatury, katalizatora i innych czynników.
Stężenie reagenta: Ogólnie rzecz biorąc, wzrost stężenia reagenta zwiększa szybkość reakcji ze względu na większą powierzchnię granicy faz, a tym samym większy transfer międzyfazowy między cząstkami reagentów.
Wielkość cząstek: Gdy jednym z reagentów jest cząstka stała, nie można jej uwzględnić w równaniu szybkości reakcji, ponieważ równanie to przedstawia jedynie stężenia, a ciała stałe nie mogą mieć stężenia, gdyż znajdują się w innej fazie. Jednak wielkość cząstek ciała stałego wpływa na szybkość reakcji ze względu na dostępną powierzchnię transferu międzyfazowego.
Temperatura reakcji: Temperatura jest powiązana ze stałą szybkości poprzez równanie Arrheniusa: k = Ae-Ea/RT
Gdzie Ea jest energią aktywacji, R jest uniwersalną stałą gazową, a T jest temperaturą bezwzględną w kelwinach. A jest czynnikiem Arrheniusa (częstotliwościowym). e-Ea/RT podaje liczbę cząstek pod krzywą, których energia jest większa niż energia aktywacji, Ea.
Katalizator: W większości przypadków reakcje zachodzą szybciej w obecności katalizatora, ponieważ wymagają mniejszej energii aktywacji. Katalizatory heterogeniczne zapewniają powierzchnię pełniącą funkcję szablonu, na której zachodzi reakcja, natomiast katalizatory homogeniczne tworzą produkty pośrednie, które uwalniają katalizator podczas kolejnego etapu mechanizmu.
Inne czynniki: Inne czynniki, takie jak światło, mogą wpływać na niektóre reakcje (fotochemia).
Jakie są rodzaje dezaktywacji katalizatorów?
- Zatrucie katalizatora oznacza silną chemisorpcję substancji w miejscach aktywnych katalitycznie, która blokuje miejsca reakcji katalitycznej. Zatrucie może być odwracalne lub nieodwracalne.
- Osadzanie się zanieczyszczeń oznacza mechaniczną degradację katalizatora, podczas której substancje z fazy płynnej odkładają się na powierzchni katalitycznej i w porach katalizatora.
- Degradacja termiczna i spiekanie prowadzą do utraty powierzchni katalitycznej, powierzchni nośnika oraz reakcji między fazą aktywną a nośnikiem.
- Tworzenie par oznacza formę degradacji chemicznej, w której faza gazowa reaguje z fazą katalizatora, wytwarzając lotne związki.
- Reakcje para–ciało stałe i ciało stałe–ciało stałe prowadzą do chemicznej dezaktywacji katalizatora. Para, nośnik lub promotor reaguje z katalizatorem, w wyniku czego powstaje faza nieaktywna.
- Ścieranie lub kruszenie cząstek katalizatora prowadzi do utraty materiału katalitycznego wskutek mechanicznego ścierania. Wewnętrzna powierzchnia katalizatora jest tracona wskutek mechanicznie wywołanego kruszenia cząstek katalizatora.
Dowiedz się więcej o tym, jak sonikacja może reaktywować zużyte katalizatory!
Czym jest substytucja nukleofilowa?
Substytucja nukleofilowa to podstawowa klasa reakcji w chemii organicznej (i nieorganicznej), w których nukleofil jako zasada Lewisa (donor pary elektronowej) selektywnie wiąże się z kompleksem organicznym lub atakuje dodatni bądź częściowo dodatni (+) ładunek atomu albo grupy atomów, aby zastąpić grupę odchodzącą. Atom o dodatnim lub częściowo dodatnim ładunku, będący akceptorem pary elektronowej, nazywany jest elektrofilem. Cała jednostka molekularna złożona z elektrofilu i grupy odchodzącej jest zwykle nazywana substratem.
Substytucja nukleofilowa może przebiegać dwiema różnymi drogami – jako reakcja SN1 lub SN2. To, który mechanizm reakcji – SN1 czy SN2 – zachodzi, zależy od struktury związków chemicznych, rodzaju nukleofilu i rozpuszczalnika.

