استخراج بتاگلوکانها از قارچها با استفاده از فراصوتدهی
مواد و تجهیزات
- قارچ (برای مثال، 100g قارچ خردشده یا ورقهشده)
- آب مقطر سرد (برای مثال، 500mL)
- مخلوطکن یا آسیاب
- بشر یا بالن شیشهای
- کاغذ صافی یا مجموعه فیلتراسیون تحت خلأ
- سانتریفیوژ (اختیاری)
- الکل (برای مثال، اتانول) برای رسوبدهی
- یخچال
- آون خشککن
پروتکل استخراج بتاگلوکان
- قارچها (برای مثال، قارچ چاگا یا یال شیر) را آسیاب کنید یا بکوبید تا به ذرات درشت با اندازه تقریبی 1 تا 3 میلیمتر تبدیل شوند. برای مثال، از 100g ذرات قارچ خشکشده استفاده کنید.
- سپس ذرات قارچ را به یک بشر یا بالن شیشهای اضافه کنید.
- در مرحله بعد، 500mL آب مقطر به بشر حاوی ذرات قارچی که قرار است استخراج شوند اضافه کنید. نسبت آب به قارچ ممکن است بسته به نوع مشخص قارچ و اندازه ذرات متفاوت باشد.
- پس از هم زدن دوغاب، مخلوط را با استفاده از یک هموژنایزر فراصوتی آزمایشگاهی (برای مثال، UP400St با سونوتْرود 22mm در دامنه 100% یا UP200Ht با سونوتْرود 14mm در دامنه 100%) فراصوتدهی کنید و دما را زیر 90°C نگه دارید. دماهای پایینتر به حفظ ترکیبات حساس به حرارت، مانند بتاگلوکانها، در طول استخراج کمک میکنند. در صورت استفاده از UP400St، حدود 5 تا 10 دقیقه و در صورت استفاده از UP200Ht، 10 تا … دقیقه فراصوتدهی کنید. توجه داشته باشید که دما و زمان استخراج ممکن است بسته به توان فراصوتی مورد استفاده متفاوت باشند. بدیهی است که حجمهای بیشتر به زمانهای طولانیتری برای فراصوتدهی نیاز دارند.
- مخلوط فراصوتدهیشده را از کاغذ صافی عبور دهید یا از مجموعه فیلتراسیون تحت خلأ استفاده کنید تا مایع (حاوی بتاگلوکانهای استخراجشده) از باقیمانده جامد قارچ جدا شود.
- سپس با افزودن الکل (برای مثال، اتانول)، بتاگلوکانها را از مایع رسوب دهید. معمولاً میتوانید برای رسوبدهی از الکل به میزان 2–3 برابر حجم مایع استفاده کنید.
- پس از آن، مخلوط را چند ساعت در یخچال نگه دارید تا بتاگلوکانها رسوب کنند.
- پس از رسوبگذاری، میتوانید مایع را با دقت سرریز کنید و رسوب بتاگلوکان را جمعآوری کنید.
- در پایان، بتاگلوکانها را در آون با دمای پایین (برای مثال، 40–50°C) خشک کنید تا تمام الکل حذف شود و پودری خشک به دست آید.
قارچها از نظر ویژگیهایشان با یکدیگر تفاوت دارند. بنابراین، فرایند استخراج بتاگلوکان میتواند بر اساس عواملی مانند گونه مشخص قارچ، وضعیت قارچها (خشک یا تازه)، اندازه ذرات و دمای استخراج متفاوت باشد. برای بهینهسازی روش استخراج خود، آزمایش پارامترهای مختلف را در نظر بگیرید؛ از جمله تغییر نسبتهای جامد به مایع، تنظیم دما، بررسی حلالهای گوناگون و آزمودن مدتزمانهای مختلف فراصوتدهی و تنظیمات دامنه.
استخراج آنزیمی بتاگلوکان به کمک فراصوت
استخراج آنزیمی به کمک فراصوت روشی برای استخراج بتاگلوکانها از قارچها با استفاده از ترکیب آنزیمها و امواج فراصوت است. این فرایند با تجزیه دیوارههای سلولی قارچها و تسهیل آزادسازی بتاگلوکانها، کارایی استخراج را افزایش میدهد.
افزایش مقیاس استخراج بتاگلوکان از قارچها
پس از تدوین پروتکل استخراج بتاگلوکان متناسب با نیازهایتان، افزایش مقیاس فرایند استخراج میتواند کاری ساده باشد.
افزایش مقیاس استخراج ناپیوسته
اگر قصد دارید با استفاده از روش استخراج ناپیوسته مقیاس را افزایش دهید، توصیه میکنیم حجم هر بچ را افزایش دهید و در عین حال نسبتهای جامد به مایع و تمامی پارامترهای دیگر را ثابت نگه دارید. اگر همچنان از همان هموژنایزر فراصوتی استفاده میکنید، حتماً زمان فراصوتدهی را به همان نسبت افزایش دهید. برای بچهای بیش از 1 لیتر، میتوانید استفاده از یک همزن کمسرعت را برای معلق نگه داشتن ذرات و بهبود یکنواختی استخراج در نظر بگیرید. تصویر زیر یک مجموعه استخراج ناپیوسته 8 لیتری را نشان میدهد که در آن از هموژنایزر فراصوتی UP400St در ترکیب با یک همزن آزمایشگاهی استفاده شده است.
استخراج درونخطی قارچ
برای کسانی که به استخراج پیوسته مقادیر بیشتری از بتاگلوکانها از قارچها علاقهمند هستند، Hielscher Ultrasonics راکتورهای سلول جریان را ارائه میکند که برای استخراج مواد گیاهی طراحی شدهاند. اگر این روش با نیاز شما مطابقت دارد، از شما دعوت میکنیم برای دریافت اطلاعات بیشتر مستقیماً با ما تماس بگیرید. تیم فنی ما با کمال میل در تعیین مناسبترین مجموعه برای نیازهای خاص شما کمک خواهد کرد. با این حال، انجام آزمایش در مقیاس آزمایشگاهی که پیشتر ذکر شد، با گونه مشخص قارچ شما میتواند برای درک الزامات دقیق فرایند بسیار ارزشمند باشد. تصویر زیر یک راکتور بزرگ سلول جریان مجهز به هموژنایزر فراصوتی UIP4000hdT را برای استخراج بتاگلوکانها با پردازش حدود 50 تا 200 لیتر دوغاب قارچ و حلال در ساعت نشان میدهد.
غلظت بتاگلوکان در گونههای قارچ بر اساس اندازهگیری تجربی
در ادامه، فهرستی از غلظتهای تجربی بتاگلوکان استخراجشده از گونههای مختلف قارچ ارائه شده است.
| Mushroom Species | Total 1,3-1,6-β-D-glucan (g/100g dry mass) |
|---|---|
| Boletus pinophilus | 9,8% |
| Suillus granulatus | 13,3% |
| Craterellus cornucopioides | 4,5% |
| Suillus variegatus | 13,7% |
| Hydnum repandum | 4,1% |
| Gyroporus cyanescens | 14,3% |
| Tricholomopsis rutilans | 10,2% |
| Agaricus bisporus (portobello) | 4% |
| Agaricus bisporus (cremini) | 4% |
| Auricularia auricular-judae | 16,8% |
1,3-1,6-β-D-glucan content in the analyzed wild-growing and cultivated mushrooms, Source:Mirończuk-Chodakowska et al. (2017): Quantitative Evaluation of 1,3-1,6-Β-D-Glucan Contents in Wild–Growing Species of Edible Polish Mushrooms. Rocz Panstw Zakl Hig 2017;68(3):281-290.
SonoStation: سامانه متحرک آماده بهرهبرداری برای پردازش فراصوتی – متشکل از پخشکنندههای فراصوتی، پمپ، همزن و مخزن
هموژنایزر فراصوتی UIP4000hdT برای پردازش حدود 50 تا 200 لیتر دوغاب قارچ و حلال در ساعت
اندازهگیری کمی غلظت بتاگلوکان در عصاره قارچها
غلظت بتاگلوکان پس از استخراج را میتوان با روشهای مختلف، بسته به نوع بتاگلوکان و الزامات خاص آنالیز، بهصورت کمی اندازهگیری کرد. روشهای رایج اندازهگیری کمی غلظت بتاگلوکان در ادامه فهرست شدهاند. البته انتخاب روش به عواملی مانند صحت موردنیاز و تجهیزات موجود بستگی دارد.
-
روش وزنسنجی
- اصل روش: این روش بر رسوبدهی بتاگلوکانها با اتانول و سپس خشک کردن و توزین رسوب استوار است.
- روش اجرا: نمونه در آب حل میشود و برای رسوبدهی بتاگلوکانها با اتانول تیمار میشود؛ سپس رسوب جمعآوری، خشک و توزین میشود.
- مزایا: ساده و پرکاربرد.
- محدودیتها: دقت کمتر در مقایسه با سایر روشها.
-
روشهای رنگسنجی
- اصل روش: این روشها شامل واکنشهای رنگی با معرفهای مشخصی هستند که تغییر رنگی متناسب با غلظت بتاگلوکان ایجاد میکنند.
-
نمونهها:
- روش فنول–اسید سولفوریک: این روش شامل تیمار نمونه با اسید سولفوریک غلیظ و فنول است که رنگ محلول را نارنجی میکند. شدت رنگ با غلظت بتاگلوکان متناسب است.
- روش آنترون: معرف آنترون با بتاگلوکانها واکنش میدهد و رنگ آبیسبز ایجاد میکند؛ سپس شدت رنگ اندازهگیری میشود.
- مزایا: حساس و مناسب برای آنالیز تعداد زیادی نمونه.
- محدودیتها: تداخل سایر ترکیبات و نیاز به معرفهای مشخص.
-
سنجشهای آنزیمی
- اصل روش: در سنجشهای آنزیمی از آنزیمهایی مانند β-گلوکاناز برای تجزیه بتاگلوکانها به قندهای سادهتر استفاده میشود و قندهای آزادشده بهصورت کمی اندازهگیری میشوند.
- مزایا: اختصاصیت و صحت بسیار بالا.
- محدودیتها: نیاز به تجهیزات و معرفهای تخصصی.
-
کروماتوگرافی مایع با کارایی بالا (HPLC)
- اصل روش: HPLC ترکیبات را بر اساس برهمکنش آنها با ستون کروماتوگرافی جداسازی و بهصورت کمی اندازهگیری میکند.
- روش اجرا: بتاگلوکانها به مونوساکاریدها هیدرولیز میشوند و قندهای حاصل با HPLC جداسازی و بهصورت کمی اندازهگیری میشوند.
- مزایا: صحت بسیار بالا و مناسب برای نمونههای پیچیده.
- محدودیتها: نیاز به تجهیزات تخصصی و تخصص.
-
سنجشهای ایمنی اختصاصی
- اصل روش: سنجشهای ایمنی از آنتیبادیهای اختصاصی بتاگلوکانها برای اندازهگیری کمی غلظت آنها استفاده میکنند.
-
نمونهها:
- ELISA (سنجش ایمنی جاذب متصل به آنزیم): در این روش، یک آنتیبادی متصل به آنزیم هنگام اتصال به بتاگلوکانها تغییر رنگ ایجاد میکند.
- سنجشهای جریان جانبی: اینها آزمونهای سریعی هستند که نتیجهای قابل مشاهده روی نوار آزمون ارائه میدهند.
- مزایا: اختصاصیت و حساسیت بالا.
- محدودیتها: نیاز به آنتیبادیهای اختصاصی دارد و ممکن است پرهزینهتر باشد.


